Απ’ το σπίτι στο γήπεδο…

Bet Blogger

Το Σαββατοκύριακο είναι γεμάτο για ακόμη μία φορά με το ποδοσφαιρικό κουπόνι, το οποίο μέσω του Πάμε Στοίχημα θα μας δοθεί η δυνατότητα να επιχειρήσουμε να επιλέξουμε κάποιους αγώνες με την ευχή όλων να οδηγηθεί όσος περισσότερος κόσμος γίνεται στο ταμείο και τα κέρδη να ρέουν. Ο ιστοχώρος μας θα σας προτείνει και αυτός με τη σειρά του αρκετούς αγώνες και με την βοήθεια της τύχης όλα γίνονται. Όμως σε αυτό το άρθρο θα μιλήσουμε για ένα διαφορετικό εντελώς θέμα. Ας περάσουμε λοιπόν στο “μενού” της ημέρας!

Η οικογένεια είναι το πλέον σημαντικό συστατικό για κάθε άνθρωπο, όμως τι γίνεται όταν το σπίτι “μεταφέρεται” στο γήπεδο; Πάμε λοιπόν να δούμε διάφορες τέτοιες περιπτώσεις και να τις αναλύσουμε.

Άγγελος Μπασινάς-Στέφανος Μπασινάς

basinasΟι περισσότεροι (ιδιαίτερα εκείνοι που δεν ασχολούνται ιδιαίτερα με το ποδόσφαιρο) γνωρίζουν μόνο τον Άγγελο Μπασινά, κυρίως απ’ τον Παναθηναϊκό και απ’ την τεράστια επιτυχία της Εθνικής του 2004 αφού ήταν μέλος αυτής και μάλιστα απ’ τα κύρια. Όμως, υπήρχε και ο Στέφανος Μπασινάς, ο οποίος αγωνιζόμενος με τον Εθνικό Αστέρα τους έφερε η μοίρα να συγκρουστούνε με τις προσωπικές μονομαχίες των δύο να τραβάνε τα βλέμματα, αφού πέραν όλων των άλλων μοιάζουνε και πάρα πολύ εξωτερικά ενώ ως επί το πλείστον είχανε και το ίδιο ποδοσφαιρικό στυλ.

Ο Άγγελος βγήκε νικητής ως σύνολο, αφού ο Παναθηναϊκός επικρατούσε απέναντι στον Αστέρα, όμως στις προσωπικές μονομαχίες μπορούμε να πούμε ότι αναδείχτηκαν ισόπαλοι, καθώς και οι δύο άφησαν έξω απ’ το γήπεδο “τα οικογενειακά τους” και καταθέσαν την ψυχή τους, ο καθένας για την ομάδα του.

Σπουδαίοι ποδοσφαιριστές αμφότεροι και έστω και αν ο Άγγελος έγινε περισσότερο γνωστός, εν τούτοις ήταν και οι δύο μεγάλες προσωπικότητες που αφήσαν το στίγμα τους στο Ελληνικό ποδόσφαιρο της περασμένης δεκαετίας και οι νεότερες γενιές θα τους μνημονεύουν τόσο για τα επιτεύγματά τους, όσο ασφαλώς και για την πρωτότυπη “σύγκρουση” που είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε, κάτι που ασφαλώς είναι πολύ σπάνιο γενικότερα, πόσο μάλλον στα Ελληνικά γήπεδα, κυρίως εκείνη την παλιά (σχετικά) εποχή.

 

Γιόχαν Κρόιφ-Ζόρντι Κρόιφ

Εδώ τα πράγματα είναι μονόπλευρα. Απ’ την μία ο Γιόχαν ήταν ένας απ’ τους καλύτερους ποδοσφαιριστές όλων τωνcruyff εποχών, άφησε το στίγμα του στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό χάρτη, καθώς κατέκτησε 2 Πρωταθλητριών, πήγε σε 2 τελικούς Μουντιάλ και γενικά η ομάδα του με αυτόν ηγέτη έπαιξε το λεγόμενο “ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο”. Ένας απίστευτα ταχύς παίχτης που το δίχως άλλο “μύριζε” το γκολ από χιλιόμετρα. Η απώλειά του στις 21 Μαρτίου του 2016 βύθισε τον ποδοσφαιρικό πλανήτη σε πένθος, διότι εκτός από ένας καταπληκτικός ποδοσφαιριστής ήταν και ένας μοναδικός άνθρωπος που κανείς δεν πρόκειται να ξεχάσει ποτέ τα όσο προσέφερε απλόχερα όχι μόνο στο ποδόσφαιρο θα τολμούσαμε να πούμε, αλλά στον αθλητισμό γενικότερα.

Στην αντίπερα όχθη ο γιος του Γιόχαν, Ζόρντι Κρόιφ ήταν ένας καλός ποδοσφαιριστής, αλλά μέχρι εκεί. Πήγε στο τελικό του Ουέφα με την Αλαβές το 2001, όπου σκόραρε κιόλας, όμως επί του πρακτέου δεν είχε καμία σχέση με τον πατέρα του και όχι απλά δεν πλησίασε στο επίπεδο του, αλλά ας μου επιτράπει η έκφραση δεν τον κοιτούσε ούτε με κιάλια.

Όμως, ακόμα και έτσι, ο Γιόχαν μύησε το γιο του στο ποδόσφαιρο, τον έκανε να το αγαπήσει και να προσφέρει και αυτός ότι μπορούσε, ενώ να σημειώσουμε πως έκανε και 9 συμμετοχές και σκόραρε και 1 γκολ με το αντιπροσωπευτικό του συγκρότημα (την Ολλανδία). Εντάξει, δεν μπορούν όλοι να φτάνουν πάντα στην κορυφή, αλλά η προσπάθεια είναι εκείνη που μετράει περισσότερο απ’ όλα θαρρώ.

 

Τσέζαρε Μαλντίνι-Πάολο Μαλντίνι

maldiniΕδώ θα αναφέρουμε ίσως την μοναδική περίπτωση που αν και ο πατέρας βρισκότανε σε τόσο υψηλό ποδοσφαιρικό επίπεδο, ο γιος του εν τέλει κατάφερε και τον ξεπέρασε.
Ο Τσέζαρε Μαλντίνι, ο οποίος και αυτός έφυγε από κοντά μας φέτος (2016) σε ηλικία 84 ετών γεννήθηκε το 1932 και με τη Μίλαν εδραιώθηκε ουσιαστικά ποδοσφαιρικά αγωνιζόμενος για 12 χρόνια (1954-1966) με την ομάδα του Μιλάνου και πραγματοποιώντας συνολικά 347 συμμετοχές βάζοντας και 3 γκολ. Ήταν ένας σπουδαίος αμυντικός που άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του στο Ιταλικό ποδόσφαιρο ως ένας πάρα πολύ σπουδαίος αμυντικός που σεβόντουσαν όχι μόνο οι συμπαίκτες του, αλλά και οι αντίπαλοι.

Όμως έμελλε απ’ την ζωή ο γιος του, Πάολο να γίνει ακόμα σπουδαιότερος απ’ τον πατέρα. Γεννήθηκε το 1968 και συνολικά με τη Μίλαν έπαιξε πάνω από 600 αγώνες παίρνοντας πραγματικά δεκάδες (για να μην πούμε εκατοντάδες) διακρίσεις σε όλες τις διοργανώσεις, έχοντας αναρίθμητους τίτλους και γενικά μια καριέρα που θα την ζήλευαν όλοι. Ως αμυντικός ήταν πολύ δύσκολο κάποιος να τον περάσει, είχε πολύ καλά τάκλιν, ενώ επίσης θα μπορούσε κάποιος να πει πως φύλαγε ως “κέρβερος” τον εκάστοτε επιθετικό που είχε να αντιμετωπίσει.

Ο γιος του Πάολο κάνει τα πρώτα ποδοσφαιρικά του βήματα αυτή την εποχή, βέβαια το να ξεπεράσει το Πάολο και τον Τσέζαρε, δηλαδή τον πατέρα και τον παππού του είναι κάτι σχεδόν αδιανόητο, όμως ποτέ δεν ξες, αν έχεις ταλέντο όλα γίνονται. Κλείνοντας να σημειώσουμε πως το 2001 ο Τσέζαρε Μαλντίνι ήταν προπονητής στη Μίλαν και συνυπήρξε με τον γιο του και απ’ τον πάγκο έχοντας τον βέβαια σε κάθε παιχνίδι ως βασικό όχι επειδή ήταν το παιδί του, αλλά επειδή ήταν αναντικατάστατος και η απουσία τέτοιων παιχτών φαίνεται μέχρι στις μέρες μας, καθώς ποδοσφαιριστές σαν τον Πάολο Μαλντίνι δεν βγαίνουν κάθε μέρα!

 

Φίλιππο Ιντζάγκι-Σιμόνε Ιντζάγκι

Τα αδέρφια Ιντζάγκι έχουν μόλις 3 χρόνια διαφορά (1973 γεννηθείς ο Φίλιππο και το 1976 ο Σιμόνε)… αμφότεροιinzaghi αγωνιζόντουσαν ως επιθετικοί με τον Πίπο να είναι ο πλέον αναγνωρίσιμος και πετυχημένος εκ των δύο, όμως και τον Σιμόνε να πραγματοποίει μία εξαιρετική καριέρα.

Βρέθηκαν πολλές φορές αντίπαλοι αφού ο Σιμόνε ήταν ως επί το πλείστον στις τάξεις της Λάτσιο, ενώ ο Φίλιππο για 11 χρόνια στη Μίλαν και άλλα 4 στην Γιουβέντους, συνεπώς η κόντρα των δύο αυτών προσώπων ήταν πολυετής… πλέον και οι δύο προπονητές ο ένας στην Λάτσιο (Σιμόνε) και ο άλλος στην Βιντσέτζα (Πίπο) περιμένουν για το πότε θα έρθει ξανά η μέρα που θα διασταυρώσουν τα ξίφη τους αυτή τη φορά όχι ως παίχτες πλέον, αλλά ως προπονητές κάτι που αναμένεται να είναι τελείως πρωτότυπο για τα Ιταλικά δεδομένα, ίσως ακόμα και για τα Ευρωπαϊκά, καθώς δύο αδέρφια να διασταυρώσουν τα ξίφη τους όχι εντός του αγωνιστικού χώρου, αλλά εντός των πάγκων ομολογουμένως δεν είναι κάτι το οποίο το συναντάμε καθημερινά!

 

Πελέ-Εντίνιο

pele-entinioΟ Έντσον Αράντες Ντο Νασιμέντο (Πελέ) και γιος του Έντσον Κόλμπι Νασιμέντο (Εντίνιο) είναι μία πολύ ιδιαίτερη και θα καταλάβετε παρακάτω τους λόγους. Το να κάνουμε συστάσεις για το ποιος είναι ο Πελέ θεωρώ πως είναι άτοπο και άσκοπο. Ακόμα και στο πιο μακρινό χωριό του κόσμου υποθέτω πως δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην γνωρίζει τον κατά πολλούς καλύτερο ποδοσφαιριστή όλων των εποχών (στην “αιώνια” κόντρα για αυτό τον τίτλο με τον Ντίεγκο Αρμάντο Μαραντόνα).

Τα κατορθώματα του Πελέ λοιπόν είναι άπειρα που για να τα αναλύσουμε επακριβώς δεν χρειαζόμαστε θαρρώ βιβλίο, αλλά τόμο ολόκληρο, ίσως και τόμους… ο Πελέ όμως πέραν όλων των άλλων διακρινόταν και για το ήθος του και την ευγενή άμιλλα που επέδειξε καθ’ όλη την πορεία του εντός και εκτός γηπέδων.

Ο γιος του απ’ την άλλη είναι μία διαφορετική υπόθεση. Κατά πρώτον λόγω της σύγκρισης που θα τον καταβαράθρωνε με τον πατέρα του επέλεξε να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο, αλλά όχι με παρόμοια θέση με εκείνη του Πελέ, αντίθετα διάλεξε να γίνει τερματοφύλακας. Τα πρώτα σουτ του τα βάρεσε ο ίδιος ο Πελέ και διαπίστωσε πως ο γιος του είχε ταλέντο, συνεπώς τον βοήθησε να πάει όσο πιο ψηλά μπορούσε και μάλιστα για μια χρονιά (1995) ανακηρύχθηκε και ο καλύτερος γκολκίπερ στο Βραζιλιάνικο πρωτάθλημα. Για 4 χρόνια μέλος της Σάντος (1994-1998) και η καριέρα του τελείωσε στη Πόντε Πρέτα την περίοδο 1998-1999, ενώ δεν είχε συμπληρώσει ούτε καν το 30ο έτος της ηλικίας του.

Όμως, το χειρότερο για τον γιο του θρύλου της Σάντος και της Εθνικής Βραζιλίας δεν είναι αυτό, αλλά τα μπλεξίματα με τα ναρκωτικά και την αστυνομία που είχε για μεγάλη χρονική περίοδο. Τα εν λόγω προβλήματα στεναχώρουσαν πάντα τον Πελέ, ο οποίος όπως ήταν δυνατόν προσπαθούσε πάντα να σταθεί δίπλα στο παιδί του και να το στηρίξει. Πλέον, ο Εντίνιο είναι προπονητής στην Άκουα Σάντα και προσπαθεί να χτίσει με νέα θεμέλια επάνω στο ποδόσφαιρο, όμως αυτή την φορά απ’ την θέση του προπονητή.

Ας ευχηθούμε να μην έχει πια άλλα μπλεξίματα και να αφοσιωθεί στην δουλειά του, εξάλλου πέραν όλων των άλλων το οφείλει και στον εαυτό του, αλλά κυρίως σε αυτό τον αθλητή-σύμβολο όχι μόνο για το ποδόσφαιρο, αλλά και τον Παγκόσμιο Αθλητισμό που τυγχαίνει να είναι πατέρας του, στον αναντικατάστατο, Πελέ.

Απόστολος Μιχαηλίδης